એક ગામમાં માધવજી નામનો એક મહેનતુ અને પ્રમાણિક ખેડૂત રહેતો હતો. તેનું ખેતર ખૂબ જ નાનું હતું. એક દિવસ તેણે પોતાના પાડોશી સોમજી પાસેથી એક જમીનનો ટુકડો ખરીદ્યો. માધવજીએ તે નવી જમીન ખેડવાનું શરૂ કર્યું.
હજી તો તેણે અડધું ખેતર જ ખેડ્યું હતું ત્યાં હળ લોખંડની એક મોટી વસ્તુ સાથે ભટકાયું. માધવજીએ સાવચેતીપૂર્વક માટી ખોદીને જોયું તો અંદરથી તાંબાનું એક કુંડું (ઘડો) નીકળ્યું જે સોનાના સિક્કાઓથી છલોછલ ભરેલું હતું! આટલું બધું સોનું જોઈને પણ માધવજીના મનમાં લાલચ ન જાગી. તેણે વિચાર્યું, “આ જમીન મેં હમણાં જ સોમજી પાસેથી ખરીદી છે, એટલે આ સોનું તેના પૂર્વજોનું હશે. મારે આ તેને પાછું સોંપવું જોઈએ.”
માધવજી કુંડું લઈને સોમજી પાસે ગયો અને બોલ્યો, “સોમજીભાઈ, તમારી જમીનમાંથી મને આ સોનાના સિક્કા મળ્યા છે. આ તમારું છે, કૃપા કરીને રાખી લો.” સોમજી પણ એટલો જ પ્રમાણિક હતો. તેણે કહ્યું, “માધવજીભાઈ, મેં તમને જમીન વેચી દીધી છે, એટલે હવે તેની અંદરનું બધું જ તમારું કહેવાય. હું આ ન રાખી શકું.” બંને મિત્રો એકબીજાને સોનું આપવા મથતા હતા. અંતે બંનેએ નક્કી કર્યું કે તેઓ આ સોનાનો ઉપયોગ ગામના ગરીબ બાળકોના શિક્ષણ માટે શાળા બનાવવામાં કરશે.
