એક નદીના કિનારે લાલુ ઊંટ અને ચકુ શિયાળ રહેતા હતા. બંને વચ્ચે સારી મિત્રતા હતી. નદીની પેલે પાર શેરડીના સુંદર અને મીઠા ખેતરો હતા. શિયાળને શેરડી ખાવાનું ખૂબ મન થયું, પણ તે નદી તરી શકે તેમ નહોતો.
શિયાળે ઊંટને એક યુક્તિ કહી: “મિત્ર ઊંટ, હું તારી પીઠ પર બેસી જાઉં અને આપણે નદી પાર કરીને શેરડી ખાઈએ!” ઊંટ રાજી થઈ ગયો. શિયાળ તેની પીઠ પર બેસી ગયું અને બંને નદી પાર કરીને ખેતરમાં પહોંચ્યા. બંને ધરાઈને શેરડી ખાવા લાગ્યા.
શિયાળનું પેટ નાનું હતું એટલે તે જલ્દી ધરાઈ ગયું. તેણે મોટેથી લાળી (ગીત) ગાવાનું શરૂ કર્યું. ઊંટે ધીમેથી કહ્યું, “ચકુ, હજુ ખેડૂત જાગી જશે, અવાજ ન કર!” પણ શિયાળ બોલ્યો, “ખાધા પછી ગીત ગાવું એ મારી આદત છે.” અવાજ સાંભળીને ખેડૂત લાકડી લઈને આવ્યો. શિયાળ નાનું હતું એટલે તે પાકની પાછળ છુપાઈ ગયું, પણ ઊંટ મોટો હોવાથી ઝડપાઈ ગયો અને ખેડૂતે તેને ખૂબ માર્યો.
પાછા ફરતી વખતે શિયાળ ફરી ઊંટની પીઠ પર બેસી ગયું. નદીની અધવચ્ચે પહોંચ્યા પછી ઊંટે પાણીમાં ડૂબકી લગાવવાનું શરૂ કર્યું. શિયાળ ગભરાઈને બોલ્યો, “અરે ઊંટભાઈ, આ શું કરો છો? હું ડૂબી જઈશ!” ઊંટે હસતાં હસતાં કહ્યું, “ખેતરમાં માર ખાધા પછી પાણીમાં નાહવું એ મારી આદત છે.” શિયાળ પાણીમાં તણાઈ ગયું અને તેને પોતાના સ્વાર્થનો બોધપાઠ મળ્યો.
