એક ગામમાં મિત્રશર્મા નામના એક જ્ઞાની બ્રાહ્મણ રહેતા હતા. એકવાર તેમને યજ્ઞ પૂરો કરવા બદલ ઉપહારમાં એક તંદુરસ્ત બકરી મળી. બ્રાહ્મણ ખુશ થઈને બકરીને પોતાના ખભા પર ઉપાડીને પોતાના ઘર તરફ ચાલી નીકળ્યા.
રસ્તામાં ત્રણ ઠગ ભાઈઓએ આ સરસ બકરી જોઈ અને તેને છીનવી લેવાની યુક્તિ બનાવી. તેઓ રસ્તા પર થોડા-થોડા અંતરે ઊભા રહી ગયા. પહેલો ઠગ બ્રાહ્મણ પાસે આવ્યો અને બોલ્યો, “હે મહારાજ! તમે આ ગંદા કૂતરાને ખભા પર કેમ ઊંચકી રહ્યા છો?” બ્રાહ્મણે ગુસ્સે થઈ કહ્યું, “મૂર્ખ! આ કૂતરો નથી, બકરી છે!”
થોડે દૂર જતાં બીજો ઠગ મળ્યો અને બોલ્યો, “પ્રણામ પંડિતજી! તમે આ વાછરડાને ખભા પર કેમ લઈ જાઓ છો?” બ્રાહ્મણને હવે મનમાં થોડી શંકા જાગી, પણ તે આગળ ચાલ્યા. ત્રીજા ઠગે આગળ આવીને કહ્યું, “મહારાજ! આ ગધેડાને ખભા પર ફેરવવાનું શું કારણ છે?”
ત્રણ અલગ-અલગ લોકો દ્વારા એક જ વાત સાંભળીને બ્રાહ્મણે વિચાર્યું કે ચોક્કસ આ કોઈ જાદુઈ રાક્ષસ છે જે રૂપ બદલે છે. બ્રાહ્મણે ડરીને બકરીને રસ્તા પર જ છોડી દીધી અને ભાગી ગયા. ત્રણેય ઠગ બકરી લઈને હસતા હસતા જતા રહ્યા.
