એક નાનકડા ગામમાં રામજી નામનો એક દયાળુ ખેડૂત રહેતો હતો. રામજી પાસે પવન નામનો એક મજબૂત અને વફાદાર ઘોડો હતો. રામજી પવનને પોતાના પરિવારના સભ્યની જેમ રાખતો હતો અને તેને ક્યારેય મારતો કે દુઃખ આપતો ન હતો.
પવન ઘોડો પણ ખેડૂત રામજીના તમામ કામમાં મદદ કરતો. એક દિવસ રામજી ખેતરમાંથી પાક ભરીને ગાડું લઈને ઘર તરફ પાછો ફરી રહ્યો હતો. રસ્તામાં અચાનક હવામાન બગડ્યું અને જોરદાર નદીમાં પૂર આવી ગયું.
પુલ પાર કરતી વખતે ગાડાનું પૈડું કાદવમાં ફસાઈ ગયું અને પાણીનું સ્તર ઝડપથી વધવા લાગ્યું. રામજી ગભરાઈ ગયો. પવન ઘોડાએ માલિકનું સંકટ જોઈને પોતાની પૂરી તાકાત લગાવી દીધી. પવને હિંમત ન હારી અને જોરથી તાણ મારીને ગાડાને કાદવમાંથી બહાર ખેંચી કાઢ્યું અને રામજીને સુરક્ષિત કિનારે પહોંચાડી દીધો.
રામજીએ પવનને ભેટી પડીને પ્રેમથી હાથ ફેરવ્યો. ખેડૂતની દયા અને ઘોડાની વફાદારીનું ઉદાહરણ સમગ્ર ગામમાં પ્રખ્યાત થઈ ગયું.
