એક ખેડૂત સોમદત્ત તેના ખેતરમાં કામ કરી રહ્યો હતો. તેના ખેતરની વચ્ચે એક મોટો પથ્થર હતો જ્યાં એક રાફડો આવેલો હતો. એક દિવસ સોમદત્તે રાફડામાંથી બહાર નીકળતા એક મોટા કોબ્રા સાપને જોયો. તેણે વિચાર્યું કે આ ખેતરનો રક્ષક છે અને તેણે તેને દૂધ આપવું જોઈએ.
સોમદત્તે એક માટીની વાટકીમાં દૂધ ભરીને રાફડા પાસે રાખ્યું અને પ્રણામ કર્યા. બીજા દિવસે સવારે જ્યારે તે પાછો આવ્યો, ત્યારે તેને વાટકીમાં એક સોનાનો સિક્કો પડેલો મળ્યો. ત્યાર પછી રોજ સોમદત્ત દૂધ મૂકતો અને નાગરાજ સાપ તેને એક સોનાનો સિક્કો આપતો હતો. આ સીલસીલો ઘણા સમય સુધી ચાલ્યો અને ખેડૂત ખૂબ ધનિક બની ગયો.
એક દિવસ સોમદત્તે બીજા ગામ જવાનું થયું અને તેણે પોતાના પુત્રને સાપને દૂધ આપવાની જવાબદારી સોંપી. પુત્ર લોભી હતો, તેણે વિચાર્યું કે રાફડામાં સોનાના સિક્કાનો મોટો ખજાનો ભરેલો છે. તેણે સાપને મારીને ખજાનો લેવા માટે લાકડી ફટકારી. સાપે ગુસ્સામાં આવીને પુત્રને દંશ દીધો, જેથી પુત્રનું મૃત્યુ થઈ ગયું. જ્યારે સોમદત્ત પાછો આવ્યો અને સાપ પાસે માફી માંગવા ગયો, ત્યારે સાપે કહ્યું, “સોમદત્ત, તારા પુત્રના મૃત્યુનું દુઃખ અને મારા પર લાકડીના ઘાના ડાઘ આપણને હવે ક્યારેય સાથે આવવા નહીં દે.” આ વાર્તા તૂટેલા વિશ્વાસનો બોધ આપે છે.
