એક મોટી નદીના કિનારે જાંબુનું એક મોટું અને સુંદર ઝાડ હતું. આ ઝાડ પર એક મીઠો અને હોંશિયાર વાંદરો રહેતો હતો. ઝાડ પર ખૂબ જ મીઠા અને રસીલા જાંબુ આવતા હતા. વાંદરો પેટ ભરીને જાંબુ ખાતો અને ખુશ રહેતો.
તે જ નદીમાં એક મોટો મગર તેની પત્ની સાથે રહેતો હતો. એક દિવસ મગર કિનારા પાસે આવ્યો. વાંદરાએ મગરને જોયો અને પૂછ્યું, “ભાઈ, શું તમે ભૂખ્યા છો? લો, આ મીઠા જાંબુ ખાઓ.” વાંદરાએ ઝાડ પરથી નીચે મીઠા જાંબુ ફેંક્યા. મગરને જાંબુ ખૂબ જ સ્વાદિષ્ટ લાગ્યા. આ રીતે બંને રોજ મળવા લાગ્યા અને મિત્રો બની ગયા.
એક દિવસ મગર થોડા જાંબુ તેની પત્ની માટે ઘરે લઈ ગયો. તેની પત્નીએ જાંબુ ખાધા અને બોલી, “વાહ! જે વાંદરો રોજ આવા મીઠા જાંબુ ખાતો હશે, તેનું કાળજું (હૃદય) કેટલું મીઠું હશે! મને તે વાંદરાનું કાળજું ખાવું છે. તમે તેને ગમે તેમ કરીને અહીં લાવો.” મગર પહેલાં તો તેના મિત્ર સાથે દગો કરવા તૈયાર ન થયો, પણ પત્નીની જીદ સામે તેને નમવું પડ્યું.
બીજા દિવસે મગર વાંદરા પાસે ગયો અને બોલ્યો, “મિત્ર, આજે તારે મારી ઘરે જમવા આવવાનું છે. મારી પત્નીએ તારા માટે સ્વાદિષ્ટ ભોજન બનાવ્યું છે.” વાંદરો રાજી થઈ ગયો અને મગરની પીઠ પર બેસી ગયો. નદીની અધવચ્ચે પહોંચ્યા પછી મગરે વિચાર્યું કે હવે વાંદરો ક્યાંય ભાગી શકે તેમ નથી, એટલે તેણે સાચી વાત કહી દીધી: “મારી પત્ની તારું મીઠું કાળજું ખાવા માંગે છે.”
વાંદરો ગભરાઈ ગયો, પણ તેણે હિંમત ન હારી. તેણે બુદ્ધિ વાપરીને હસતા હસતા કહ્યું, “અરે મિત્ર! તેં આ વાત મને પહેલાં કેમ ન કહી? અમે વાંદરાઓ તો અમારું કાળજું ઝાડની બખોલમાં સાચવીને રાખીએ છીએ. મારું કાળજું તો ઝાડ પર જ રહી ગયું છે! ચાલ, આપણે પાછા જઈને કાળજું લઈ આવીએ.”
મૂર્ખ મગર વાંદરાની વાતમાં આવી ગયો. તે તરત જ નદીના કિનારા તરફ પાછો વળ્યો. જેવો કિનારો આવ્યો કે વાંદરો મગરની પીઠ પરથી એક મોટો કૂદકો મારીને ઝાડ પર ચઢી ગયો. ઝાડ પર સુરક્ષિત પહોંચ્યા પછી વાંદરાએ કહ્યું, “મૂર્ખ મગર! કાળજું ક્યારેય શરીરથી અલગ હોઈ શકે? તેં દોસ્તીનો વિશ્વાસઘાત કર્યો છે. હવેથી તું ક્યારેય મારો મિત્ર નથી. અહીંથી ચાલ્યો જા!” મગર શરમાઈને નદીમાં પાછો જતો રહ્યો.
