એક ઘનઘોર જંગલમાં એક મોટું ઝાડ હતું. તેના પર એક ચકલી પોતાના પરિવાર સાથે માળો બાંધીને રહેતી હતી. ચોમાસાની ઋતુમાં એક દિવસ ખૂબ જ જોરદાર વરસાદ પડ્યો. એ જ સમયે એક વાંદરો આશરો શોધતો શોધતો એ ઝાડ નીચે આવ્યો. તે ઠંડીથી ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
ચકલીએ દયા ખાઈને માળામાંથી કહ્યું, “વાંદરાભાઈ, કુદરતે તમને માણસ જેવા હાથ-પગ આપ્યા છે, તો તમે તમારા માટે એક પાકું ઘર કેમ નથી બનાવતા? જો ઘર હોત તો આજે આમ ભીંજાવું ન પડત.”
વાંદરાને ચકલીની આ શિખામણ ગમી નહીં. તેનો અહંકાર ઘવાયો. તેણે ગુસ્સામાં આવીને કહ્યું, “તું નાનકડી ચકલી થઈને મને જ્ઞાન આપે છે?” વરસાદ બંધ થતાં જ વાંદરો ઝાડ પર ચડ્યો અને ગુસ્સામાં ચકલીનો માળો તોડી નાખ્યો. ચકલી સમજી ગઈ કે મૂર્ખ લોકોને ક્યારેય મફતમાં સલાહ ન આપવી જોઈએ.
