એક નાનકડા નગરમાં લાલજી નામનો એક દરજી રહેતો હતો. લાલજી ખૂબ જ મહેનતુ, દયાળુ અને સો ટકા પ્રમાણિક હતો. તે ક્યારેય કપડાં સીવતી વખતે કાપડની ચોરી કરતો ન હતો અને બધા સાથે મીઠો વ્યવહાર કરતો હતો.
એક દિવસ લાલજીની દુકાને એક ઘરડા દયાળુ સાધુ આવ્યા. સાધુના કપડાં ફાટેલા હતા. લાલજીએ પ્રેમથી સાધુને બેસાડ્યા અને મફતમાં તેમના માટે સુંદર નવું ઝભ્ભો સીવી આપ્યો. સાધુ લાલજીની પ્રમાણિકતાથી પ્રસન્ન થયા અને તેને એક ચમત્કારી સોનેરી દોરાની રીલ આપી કહ્યું, ‘આ દોરાથી તું જે પણ કપડું સીવીશ, તે ક્યારેય ફાટશે નહીં અને પહેરનારને અનંત સુખ મળશે.’
લાલજીએ એ દોરાથી ગરીબો અને રાજા માટે સુંદર કપડાં સીવ્યા. તેની દુકાનની ખ્યાતિ આખા રાજ્યમાં ફેલાઈ ગઈ. લાલજીએ પોતાની કમાણીનો મોટો ભાગ ગરીબોની સેવામાં વાપર્યો અને આજીવન સુખી રહ્યો.
