જંગલનો એક બળવાન સિંહ ઘરડો અને નબળો પડી ગયો હતો. તેણે વનરાજ તરીકે શિયાળને મંત્રી બનાવ્યો અને ગધેડાને સહાયક તરીકે રાખ્યો. સિંહે કહ્યું, “તમે શિકાર શોધી લાવો, હું તેને મારીશ અને આપણે વહેંચીને ખાઈશું.”
મંત્રી શિયાળે બુદ્ધિ વાપરીને ગધેડાને સિંહની ગુફા પાસે મોકલ્યો. સિંહે તરાપ મારીને ગધેડાનો શિકાર કર્યો. લાંબી દોડધામથી સિંહ થાકી ગયો હતો, એટલે તે નદીએ પાણી પીવા ગયો અને શિયાળને શિકારનું ધ્યાન રાખવા કહ્યું.
સિંહ ગયો એટલે ભૂખ્યા શિયાળે ચતુરાઈ વાપરીને ગધેડાનું ભેજું (મગજ) અને કાન ખાઈ લીધા. સિંહ પાછો આવ્યો અને ગધેડાની હાલત જોઈ ગુસ્સે થઈને ગર્જના કરી, “તે આના કાન અને મગજ કેમ કાઢી લીધા?” શિયાળ હસીને નમ્રતાથી બોલ્યો, “મહારાજ! ગધેડાને કાન કે મગજ હોતા જ નથી. જો તેનામાં મગજ હોત તો તે જાણી જોઈને તમારી ગુફામાં તમારી પાસે શું કામ આવત?” સિંહ શિયાળની વાતોમાં આવી ગયો અને શાંત થઈ ગયો. શિયાળે પોતાની બુદ્ધિથી જીવ પણ બચાવ્યો અને સ્વાદિષ્ટ ભોજન પણ મેળવ્યું.
