એક સુંદર જંગલમાં અપ્પુ નામનો એક મોટો હાથી રહેતો હતો. અપ્પુ ખૂબ જ દયાળુ અને શાંત સ્વભાવનો હતો. તેને જંગલના બધા જ પક્ષીઓ અને પ્રાણીઓ ખૂબ જ ગમતા હતા.
એક દિવસ જંગલમાં ભયાનક વાવાઝોડું આવ્યું અને ધોધમાર વરસાદ પડવા લાગ્યો. પવન એટલો તેજ હતો કે ચકીબેનનું નાનું માળું ઝાડ પરથી નીચે પડી ગયું. માળામાં ચકીબેનના નાના બચ્ચાં હતાં જે હજી ઉડી શકતા નહોતા. ચકીબેન ચિંતામાં રડવા લાગ્યા.
તે જ સમયે અપ્પુ હાથી ત્યાંથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. ચકીબેનને રડતા જોઈને તેણે પૂછ્યું, “ચકીબેન, શું થયું? તમે કેમ રડો છો?” ચકીબેને તૂટેલો માળો બતાવ્યો. અપ્પુએ વિલંબ કર્યા વિના પોતાની લાંબી સૂંઢ વડે માળાને ખૂબ જ કાળજીપૂર્વક ઉંચક્યો અને તેને ઝાડની એક ઊંચી અને સુરક્ષિત ડાળી પર મૂકી દીધો, જ્યાં પવનની અસર ઓછી હતી. ચકીબેનના બચ્ચાં બચી ગયા અને તેઓ કિલકિલાટ કરવા લાગ્યા.
વરસાદ બંધ થયા પછી, જંગલની વચ્ચેથી વહેતી નાની નદીમાં પૂર આવ્યું. એક નાનકડું સસલું નદીને ઓલી પાર જવા માંગતું હતું પણ તે નદી પાર કરી શકે તેમ નહોતું. અપ્પુએ સસલાને જોયું. તેણે સસલાને કહ્યું, “બન્ની સસલા, તું જરાય ચિંતા ન કર. તું મારી પીઠ પર બેસી જા.” બન્ની સસલું કૂદીને અપ્પુની પીઠ પર બેસી ગયું અને અપ્પુએ ધીમે ધીમે ચાલતા નદી પાર કરાવી દીધી.
આ રીતે અપ્પુએ જંગલના ઘણા જીવોની મદદ કરી. બધા પ્રાણીઓ તેને ખૂબ જ પ્રેમ કરતા હતા. એક દિવસ અપ્પુ એક ઊંડા ખાડામાં ફસાઈ ગયો. તે જાતે બહાર નીકળી શકે તેમ નહોતો. તે મોટેથી અવાજ કરવા લાગ્યો.
તેના અવાજ સાંભળીને જંગલના બધા જ પ્રાણીઓ – વાંદરા, સસલા, હરણ અને પક્ષીઓ ત્યાં દોડી આવ્યા. તેમણે બધાએ ભેગા મળીને એક પ્લાન બનાવ્યો. પક્ષીઓએ જંગલના અન્ય હાથીઓને બોલાવી લાવ્યા, જ્યારે વાંદરાઓએ ઝાડના મજબૂત વેલા તોડીને ખાડામાં નાખ્યા. બધાના સહિયારા પ્રયત્નોથી અપ્પુ ખાડામાંથી બહાર નીકળી ગયો.
અપ્પુની આંખમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા. તેણે બધાનો આભાર માન્યો. આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે જો આપણે બીજાને મદદ કરીશું, તો મુશ્કેલીના સમયે આપણને પણ બધાની મદદ મળશે.
