એક સુંદર પહાડી વનમાં ભાસુરક નામનો એક ખૂબ જ શક્તિશાળી અને ક્રૂર સિંહ રહેતો હતો. તે રોજ જંગલના ઘણા નિર્દોષ પ્રાણીઓનો શિકાર કરતો અને તેને ખાઈ જતો. જંગલના પ્રાણીઓ સિંહના આ ત્રાસથી ખૂબ જ ચિંતામાં હતા.
એક દિવસ બધા પ્રાણીઓએ ભેગા મળીને સિંહ પાસે જવાનું નક્કી કર્યું. તેમણે સિંહને વિનંતી કરી: “મહારાજ! તમે રોજ આટલા બધા પ્રાણીઓનો શિકાર ન કરો. અમે વચન આપીએ છીએ કે રોજ તમારા ભોજન માટે એક પ્રાણી જાતે જ તમારી પાસે આવી જશે. આનાથી તમારે મહેનત પણ નહીં કરવી પડે અને જંગલ પણ બચી જશે.” સિંહે તેમની આ શરત સ્વીકારી લીધી.
આ રીતે રોજ એક-એક પ્રાણી સિંહના ભોજન માટે જતું હતું. એક દિવસ એક નાના અને ચતુર સસલાનો વારો આવ્યો. સસલું ખૂબ જ બુદ્ધિશાળી હતું. તે જંગલને આ ક્રૂર સિંહથી મુક્ત કરવા ઈચ્છતું હતું. તે જાણી જોઈને સિંહ પાસે ખૂબ જ મોડું પહોંચ્યું.
ભૂખ્યો સિંહ ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયો હતો. સસલાને નાનું અને મોડું આવેલું જોઈને તેણે ગર્જના કરી, “એક તો તું આટલું નાનું છે અને આટલું મોડું કેમ આવ્યું? હું હમણાં જ જંગલના બધા પ્રાણીઓને મારી નાખીશ!”
સસલાએ હાથ જોડીને નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું, “વનરાજ! મારી કોઈ ભૂલ નથી. રસ્તામાં મને બીજો એક મોટો સિંહ મળ્યો હતો. તેણે મને રોકી રાખ્યો અને કહ્યું કે તે જંગલનો અસલી રાજા છે. હું માંડ માંડ જીવ બચાવીને તમારી પાસે આવ્યો છું.”
સિંહ વધારે ગુસ્સે ભરાયો: “આ જંગલમાં મારા સિવાય બીજો કયો સિંહ છે? મને તેની પાસે હમણાં જ લઈ જા, હું તેને મારી નાખીશ!” સસલું સિંહને એક ઊંડા અને ચોખ્ખા પાણીવાળા કૂવા પાસે લઈ ગયું. સસલાએ કૂવા તરફ ઈશારો કરીને કહ્યું, “મહારાજ! તે દુશ્મન સિંહ આ કૂવાની અંદર સંતાઈને બેઠો છે.”
સિંહે કૂવાની અંદર જોયું. પાણી એકદમ સ્થિર હતું, તેથી સિંહને પાણીમાં પોતાનું જ પ્રતિબિંબ દેખાયું. સિંહે તેને બીજો સિંહ સમજીને મોટેથી ગર્જના કરી. કૂવામાંથી તેની જ ગર્જનાનો મોટો પડઘો સંભળાયો. સિંહને લાગ્યું કે પેલો સિંહ તેને પડકારી રહ્યો છે. ક્રોધમાં આંધળા બનેલા સિંહે દુશ્મનને મારવા માટે કૂવામાં ઝંપલાવ્યું. કૂવો ખૂબ જ ઊંડો હોવાને કારણે સિંહ પાણીમાં ડૂબીને મરી ગયો. સસલાએ પોતાની બુદ્ધિથી જંગલને બચાવી લીધું.
