એક મોટું અને ગાઢ જંગલ હતું. આ જંગલમાં એક શક્તિશાળી સિંહ રહેતો હતો. તે જંગલનો રાજા હતો. એક ગરમ બપોરે, સિંહ એક મોટા ઝાડની નીચે ઘસઘસાટ ઊંઘી રહ્યો હતો.
એવામાં ત્યાં એક નાનો અને તોફાની ઉંદર આવ્યો. ઉંદર ઝાડના થડમાંથી બહાર નીકળીને સિંહની આસપાસ દોડવા લાગ્યો. રમતા રમતા તે સિંહની પીઠ પર ચઢી ગયો અને કૂદાકૂદ કરવા લાગ્યો. સિંહની ઊંઘ ઉડી ગઈ. સિંહે ગુસ્સામાં એક મોટી ગર્જના કરી અને પોતાનો મોટો પંજો ફેલાવીને ઉંદરને પકડી લીધો.
સિંહ ઉંદરને ખાવા જ જતો હતો કે ઉંદર ધ્રૂજવા લાગ્યો અને કરગરવા લાગ્યો: “ઓ વનરાજ! મને માફ કરો. હું ખૂબ નાનો જીવ છું. મારી ભૂલ થઈ ગઈ. મને આજે છોડી દો, હું વચન આપું છું કે ભવિષ્યમાં જ્યારે પણ તમને મારી જરૂર પડશે, ત્યારે હું તમારી મદદ કરીશ.”
ઉંદરની આ વાત સાંભળીને સિંહ મોટેથી હસવા લાગ્યો: “હાહાહા! તું નાનકડો ઉંદર મને શું મદદ કરવાનો હતો? પણ ચાલ, મને તારા પર દયા આવે છે.” એમ કહીને સિંહે ઉંદરને છોડી દીધો. ઉંદર સિંહનો આભાર માનીને પળવારમાં ત્યાંથી ભાગી ગયો.
આ વાતને ઘણા દિવસો વીતી ગયા. એક દિવસ જંગલમાં શિકારીઓ આવ્યા. તેમણે સિંહને પકડવા માટે મજબૂત દોરડાની જાળ પાથરી. સિંહ અજાણતામાં તે જાળમાં ફસાઈ ગયો. તેણે જાળમાંથી બહાર નીકળવાના ઘણા પ્રયત્નો કર્યા, પણ દોરડા ખૂબ મજબૂત હતા. સિંહે લાચારીથી જંગલમાં મોટી ગર્જનાઓ કરવા માંડી.
સિંહની ગર્જના સાંભળીને પેલો નાનો ઉંદર સમજી ગયો કે વનરાજ મુશ્કેલીમાં છે. તે તરત જ દોડીને સિંહ પાસે પહોંચ્યો. સિંહને જાળમાં ફસાયેલો જોઈને ઉંદરે કહ્યું, “વનરાજ, ગભરાશો નહીં. હું તમને હમણાં જ મુક્ત કરું છું.” ઉંદરે પોતાના તીક્ષ્ણ દાંત વડે જાળના મજબૂત દોરડા ઝડપથી કાપવાનું શરૂ કર્યું. થોડી જ વારમાં આખી જાળ કપાઈ ગઈ અને સિંહ મુક્ત થઈ ગયો.
સિંહ ખૂબ ખુશ થયો. તેણે ઉંદરનો આભાર માન્યો અને કહ્યું, “મિત્ર, તે દિવસે હું તારી નાની સાઈઝ જોઈને હસ્યો હતો, પણ આજે તે મારી જાન બચાવી છે. તારો ખુબ ખુબ આભાર!” તે દિવસથી સિંહ અને ઉંદર પાકા મિત્રો બની ગયા.
