એક સુંદર તળાવમાં હંસોનું એક જૂથ રહેતું હતું. તે જૂથમાં એક વૃદ્ધ અને અત્યંત બુદ્ધિશાળી હંસ રહેતો હતો. તળાવના કિનારે એક નાના વેલાનો છોડ ઊગવા લાગ્યો. વૃદ્ધ હંસે અન્ય હંસોને ચેતવ્યા, “મિત્રો! આ વેલાને અત્યારે જ કાપી નાખો. ભવિષ્યમાં આ મોટો થશે અને શિકારી તેના પર ચડીને આપણને જાળમાં ફસાવશે.”
પરંતુ યુવાન હંસોએ તેની વાત ગંભીરતાથી ન લીધી. ધીમે ધીમે વેલો મોટો થયો અને ઝાડના થડ પર લપેટાઈને મજબૂત બની ગયો. એક દિવસ શિકારી આવ્યો અને વેલાનો સહારો લઈને ઝાડ પર ચડી ગયો તથા તળાવ પાસે મોટો જાળ બિછાવી દીધો.
સાંજે જ્યારે બધા હંસો પાછા ફર્યા ત્યારે તેઓ જાળમાં ફસાઈ ગયા. તેઓ રડવા લાગ્યા અને વૃદ્ધ હંસની માફી માંગવા લાગ્યા. બુદ્ધિશાળી હંસે યુક્તિ બતાવી, “જ્યારે શિકારી સવારે આવે ત્યારે બધા મરેલા હોવાનો ઢોંગ કરજો. તે આપણને જમીન પર મૂકશે. જ્યારે હું સિસોટી વાગડું ત્યારે બધા એક સાથે ઊડી જજો.”
સવારે શિકારીએ મરેલા સમજીને બધા હંસોને જમીન પર મૂક્યા. સિસોટી વાગતાં જ બધા હંસો આકાશમાં ઊડી ગયા. હંસોએ વૃદ્ધ હંસની ચતુરાઈના વખાણ કર્યા અને વડીલોની વાતો માનવાનું વચન લીધું.
