એક સુંદર વનમાં એક મધુર અવાજવાળું બુલબુલ ઝાડની ઊંચી ડાળી પર માળો બનાવીને રહેતું હતું. તે જંગલમાં એક લુચ્ચી અને ચતુર જંગલી બિલાડી પણ રહેતી હતી. તે બુલબુલને ખાવાના ઉપાયો શોધતી હતી પણ ઊંચી ડાળી સુધી પહોંચી શકતી નહોતી.
એક દિવસ બિલાડી ઝાડ નીચે આવીને મીઠા અવાજે બોલી, “ઓ વ્હાલા બુલબુલ! તારું ગીત સાંભળીને હું મંત્રમુગ્ધ થઈ ગઈ છું. નીચે આવ ને, આપણે બહેનપણી બનીએ અને સાથે ગાઈએ.”
ચતુર બુલબુલ બિલાડીની કપટી દાનત સમજી ગયું. તેણે ડાળી પરથી જ કહ્યું, “બિલાડી માસી! તારા વખાણ બદલ આભાર, પણ મારી મા કહેતી હતી કે શિકારીની મીઠી વાતોમાં ક્યારેય ફસાવું નહીં. જો હું નીચે આવીશ તો તું મને ખાઈ જઈશ.”
બિલાડીની ચાલાકી નિષ્ફળ ગઈ અને તે શરમાઈને ચાલી ગઈ. બુલબુલે પોતાની બુદ્ધિથી પોતાનો જીવ બચાવી લીધો.
