વારાણસીના જંગલમાં એક અતિ સુંદર સોનેરી રંગનું હરણ રહેતું હતું. તેના શિંગડાં હીરાની જેમ ચમકતા હતા. તે હરણ તેના જૂથનો મુખી હતો અને અત્યંત દયાળુ સ્વભાવનો હતો. તે સમયે વારાણસીમાં રાજા બ્રહ્મદત્તનું શાસન હતું, જેમને હરણનો શિકાર કરવાનો મોટો શોખ હતો.
રાજા દરરોજ જંગલમાં શિકાર માટે આવતા હોવાથી ઘણા હરણો મૃત્યુ પામતા હતા. સોનેરી હરણે રાજા સાથે એક કરાર કર્યો કે રોજ વારાફરતી એક જ હરણ રાજાના રસોડામાં શિકાર તરીકે જશે, જેથી આખા જૂથમાં અરાજકતા ન ફેલાય. રાજા આ દરખાસ્ત માટે સંમત થયા. એક દિવસ એક ગર્ભવતી હરણીનો વારો આવ્યો. તે પોતાનો જીવ બચાવવા રડવા લાગી.
હરણી પર દયા ખાઈને સોનેરી હરણ પોતે શિકાર બનવા માટે રાજાના મહેલમાં ગયું. રાજા બ્રહ્મદત્તે જ્યારે સોનેરી હરણને જોયું, ત્યારે તેઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા અને તેનું કારણ પૂછ્યું. સોનેરી હરણની આ ઉદારતા અને ત્યાગ સાંભળીને રાજાની આંખો ખૂલી ગઈ. તેમણે તે જ ક્ષણેથી જંગલમાં તમામ પશુ-પંખીઓના શિકાર પર પ્રતિબંધ લગાવી દીધો. આ વાર્તા પ્રાણીઓ પ્રત્યે દયા રાખવાનો પાઠ આપે છે.
