રામ અને શ્યામ નામના બે ગાઢ મિત્રો હતા. એક દિવસ તેઓ કોઈ કામ સબબ જંગલના રસ્તેથી પસાર થઈ રહ્યા હતા. જંગલ ઘણું બિહામણું અને હિંસક પશુઓથી ભરેલું હતું. બંનેએ એકબીજાને વચન આપ્યું કે મુશ્કેલીના સમયે તેઓ ક્યારેય એકબીજાનો સાથ નહીં છોડે.
અચાનક, તેમની સામે એક મોટું અને કાળું જંગલી રીંછ ધસી આવતું દેખાયું. રામ ખૂબ જ ચપળ હતો અને તેને ઝાડ પર ચઢતાં આવડતું હતું. તે પોતાના મિત્ર શ્યામનો વિચાર કર્યા વગર દોડીને નજીકના એક ઊંચા ઝાડની ડાળી પર ચઢી ગયો અને પાંદડા પાછળ છુપાઈ ગયો.
બીજી તરફ, શ્યામને ઝાડ પર ચઢતાં આવડતું નહોતું. પણ તેણે સાંભળ્યું હતું કે રીંછ ક્યારેય મરેલા જીવ (શબ) પર હુમલો નથી કરતું. તેણે સમયસૂચકતા વાપરીને શ્વાસ રોકીને જમીન પર ચત્તો સૂઈ ગયો. રીંછ શ્યામ પાસે આવ્યું, તેના કાન અને મોઢા પાસે સુંઘ્યું. શ્યામ બિલકુલ હલ્યો નહીં. રીંછને લાગ્યું કે આ માણસ મરી ગયો છે, એટલે તે શાંતિથી આગળ જતું રહ્યું. રીંછ ગયા પછી રામ ઝાડ પરથી નીચે ઉતર્યો અને હસતાં હસતાં શ્યામને પૂછ્યું, “દોસ્ત, રીંછ તારા કાનમાં શું કહી ગયું?” શ્યામે ધૂળ સાફ કરતાં કહ્યું, “તેણે મને કહ્યું કે જે સંકટના સમયે સાથ છોડી દે તેવા મિત્રોથી હંમેશા દૂર રહેવું.”
