એક નાનકડા ગામમાં રામલાલ નામનો એક ટોપી વેચનાર ફેરિયો રહેતો હતો. તે રંગબેરંગી લાલ, લીલી, પીળી અને વાદળી ટોપીઓ બનાવીને ગામડે ગામડે વેચવા જતો હતો.
એક ગરમ બપોરે રામલાલ ટોપીઓ વેચીને બીજા ગામે જઈ રહ્યો હતો. ગરમી ખૂબ વધારે હતી, તેથી તે થાકી ગયો હતો. રસ્તામાં એક મોટું અને છાંયાદાર વડનું ઝાડ આવ્યું. રામલાલે પોતાની ટોપીઓનો કરંડિયો બાજુમાં મૂક્યો અને ઠંડા છાંયડામાં સૂઈ ગયો. થોડી જ વારમાં તે ઘસઘસાટ ઊંઘી ગયો.
તે ઝાડ પર ઘણા બધા તોફાની વાંદરાઓ રહેતા હતા. વાંદરાઓએ રામલાલને સૂતેલો જોયો અને કરંડિયામાં રંગબેરંગી ટોપીઓ જોઈ. તેઓ ધીમે ધીમે ઝાડ પરથી નીચે ઉતર્યા, કરંડિયામાંથી એક-એક ટોપી લઈ લીધી અને પોતાના માથા પર પહેરીને પાછા ઝાડ પર ચઢી ગયા.
થોડી વાર પછી રામલાલ જાગ્યો. તેણે જોયું કે કરંડિયો ખાલી હતો! તે ચિંતામાં આજુબાજુ જોવા લાગ્યો. જ્યારે તેણે ઉપર જોયું, ત્યારે વડના ઝાડની ડાળીઓ પર બેઠેલા વાંદરાઓના માથા પર લાલ-લીલી ટોપીઓ જોઈ. રામલાલ ગભરાઈ ગયો પણ તેણે શાંતિ જાળવી રાખી.
રામલાલ જાણતો હતો કે વાંદરાઓ નકલખોર હોય છે. તેણે ગુસ્સામાં પોતાનો હાથ હવામાં હલાવ્યો, તો વાંદરાઓએ પણ પોતાના હાથ હલાવ્યા. પછી રામલાલે પોતાના માથા પર પહેરેલી પોતાની ટોપી કાઢીને જમીન પર ફેંકી દીધી. વાંદરાઓએ આ જોયું અને તરત જ પોતાના માથા પર પહેરેલી બધી જ ટોપીઓ જમીન પર ફેંકી દીધી! રામલાલે ફટાફટ બધી ટોપીઓ ભેગી કરી, કરંડિયામાં મૂકી અને રાજી-ખુશીથી પોતાનો રસ્તો પકડ્યો.
