એક ગામમાં ઉદ્દત નામનો એક ગધેડો રહેતો હતો. દિવસ દરમિયાન તે માલિકનો ભારે બોજ ઉપાડતો અને રાત્રે મુક્ત થઈને જંગલ નજીકના ખેતરોમાં ફરતો. તેની મિત્રતા એક લુચ્ચા શિયાળ સાથે થઈ ગઈ હતી. બંને રાત્રે સાથે મળીને ખેતરમાં કાકડી અને શાકભાજી ચરવા જતા હતા.
એક પૂનમની રાત્રે ખેતરમાં રસદાર કાકડીઓ ખાધા પછી ગધેડાનું મન પ્રફુલ્લિત થઈ ગયું. ગધેડાએ શિયાળને કહ્યું, “મિત્ર! રાત કેટલી સુંદર છે, મારે મધુર ગીત ગાવું છે!” શિયાળે ગભરાઈને કહ્યું, “અરે મિત્ર! આ ગીત ગાવાનો સમય નથી. આપણે ચોરી કરવા આવ્યા છીએ અને તારો અવાજ કર્કશ છે. ખેડૂત જાગી જશે!”
પરંતુ ગધેડો ગર્વથી બોલ્યો, “તને સંગીતનો કોઈ અનુભવ નથી. હું ચોક્કસ ગાઈશ!” શિયાળ સમજદારી બતાવીને ખેતરની બહાર સુંદર ઝાડીઓમાં સંતાઈ ગયું. ગધેડાએ મોં ઊંચું કરીને મોટેથી “ભૂંકે… ભૂંકે…” ગાવું શરૂ કર્યું.
અવાજ સાંભળતા જ ખેડૂત લાકડી લઈને દોડી આવ્યો અને તેણે ગધેડાને બરાબરનો ધોઈ નાખ્યો. ગધેડો લંગડાતો લંગડાતો બહાર આવ્યો ત્યારે શિયાળે હસીને કહ્યું, “સંગીતનું ઈનામ સારું મળ્યું ને મિત્ર!” ગધેડાને પોતાની મુર્ખામીનું ભાન થયું.
