એક દેશમાં મિડાસ નામનો એક અત્યંત ધનિક રાજા રહેતો હતો. રાજા મિડાસ પાસે અઢળક સોનું હતું, તો પણ તે સોનાનો ખૂબ જ લોભી હતો. તે રાત-દિવસ વધુ ને વધુ સોનું મેળવવાની ઈચ્છા રાખતો હતો.
એક દિવસ એક દેવદૂતે રાજા મિડાસને વરદાન માંગવા કહ્યું. મિડાસે તુરંત કહ્યું, ‘હું જે પણ વસ્તુને સ્પર્શ કરું, તે સોનાની બની જાય!’ દેવદૂતે તેને વરદાન આપી દીધું.
મિડાસ ખૂબ ખુશ થઈ ગયો. તેણે મહેલના દરવાજા, ખુરશીઓ અને બગીચાના ગુલાબના ફૂલોને સ્પર્શ કર્યો, અને બધું જ સોનાનું બની ગયું. પણ જ્યારે તે જમવા બેઠો ત્યારે તેણે જેવો રોટલી અને પાણીને સ્પર્શ કર્યો કે તે પણ સોનાનું બની ગયું! તે કશું જ ખાઈ કે પી શક્યો નહીં. એવામાં તેની વ્હાલી દીકરી મરીગોલ્ડ દોડતી આવી. મિડાસે તેને ભેટી પડી તો દીકરી પણ સોનાની મૂર્તિ બની ગઈ! મિડાસ રડી પડ્યો અને પોતાના લોભ પર પસ્તાવો કરી દેવદૂત પાસે પોતાનું વરદાન પાછું લેવાની પ્રાર્થના કરી. દેવદૂતે તેને મુક્ત કર્યો અને મિડાસ સમજી ગયો કે પ્રેમ અને સંતોષ જ સાચું ધન છે.
