એક વિશાળ ડુંગરાળ વનક્ષેત્રમાં એક વૃદ્ધ ગીધ પોતાના ઇલાકા પર ગર્વ કરતો હતો. તે ડુંગરના સૌથી ઊંચા સૂકા ઝાડ પર બેસતો હતો અને નાના પક્ષીઓને ત્યાં બેસવા દેતો ન હતો. એક દિવસ એક ચતુર કાગડો તે ઝાડ પર આવીને બેઠો.
ગીધે ગુસ્સામાં કહ્યું, “ભાગી જા અહીંથી કાગડા! આ મારું ક્ષેત્ર છે.” કાગડાએ શાંતિપૂર્વક કહ્યું, “ગીધભાઈ! આ વન અને ઝાડ કુદરતની દેન છે. જો આપણે વહેંચીને રહીશું, તો એકબીજાની મુશ્કેલીમાં મદદ કરી શકીશું.”
એક રાત્રે એક શિકારીએ તે ઝાડની નીચે ઝેરવાળું ભોજન મૂકીને જાળ બિછાવી દીધી. ગીધ ભૂખ્યો હતો અને તે ભોજન જોઈને નીચે ઊતરવા જતો હતો. કાગડાએ સમયસૂચકતા વાપરીને મોટેથી કાં કાં કરવા માંડ્યું અને ગીધને ચેતવ્યો.
ગીધે કાગડાની ચેતવણી સાંભળીને પોતાનો જીવ બચાવી લીધો. તેને સમજાયું કે કાગડો સાચો હતો. તે દિવસથી બંને વહેંચીને રહેવા લાગ્યા અને તેમની વચ્ચે પાકી દોસ્તી થઈ ગઈ.
