પ્રજાપ્રિય રાજા વિક્રમાદિત્ય અવારનવાર સામાન્ય મુસાફરનો વેશ ધારણ કરીને પોતાના રાજ્યમાં ફરેતા હતા, જેથી તેઓ પ્રજાની સાચી પરિસ્થિતિ જાણી શકે. એકવાર સાંજ થતાં રાજા એક નાનકડા ગરીબ ગામડામાં આવી પહોંચ્યા.
તેઓ એક ઝૂંપડી પાસે ગયા જ્યાં રામજી નામનો ગરીબ ખેડૂત રહેતો હતો. રાજાએ વિનંતી કરી, “ભાઈ! હું દૂરથી આવતો એક થાકેલો મુસાફર છું, શું મને આજની રાત રહેવા અને ખોરાક મળશે?” ખેડૂતે કોઈ જ ખચકાટ વગર સાચો આદર કરીને રાજાને અંદર બોલાવ્યા.
ખેડૂતના ઘરમાં માત્ર બે જ રોટલા હતા. તેણે પોતે ભૂખ્યા રહીને તમામ રોટલા અને તાજું દૂધ અજાણ્યા મુસાફરને જમાડી દીધા. રાજા ખેડૂતની નિઃસ્વાર્થ ભક્તિ અને ઉદારતા જોઈને ગદગદ થઈ ગયા.
બીજે દિવસે સવારે રાજા વિક્રમાદિત્યે પોતાનો સાચો પરિચય આપ્યો અને ખેડૂત રામજીને રાજમહેલમાં બોલાવીને સોનાના સિક્કા અને ફળદ્રુપ જમીન ઈનામમાં આપી. સમગ્ર રાજ્યમાં દયાળુ ખેડૂતની પ્રશંસા થઈ.
