એક તળાવમાં કંબુગ્રીવ નામનો એક કાચબો રહેતો હતો. તે ખૂબ જ વાચાળ હતો અને તેને સતત બોલવાની ટેવ હતી. તે જ તળાવમાં સંકટ અને વિકટ નામના બે સુંદર હંસ પણ રહેતા હતા. તેઓ ત્રણેય સારા મિત્રો બની ગયા હતા.
એક વર્ષે દુષ્કાળ પડ્યો અને તળાવનું પાણી સુકાઈ જવા લાગ્યું. હંસોએ બીજા કોઈ તળાવ પર જવાનું નક્કી કર્યું અને કાચબાને પણ સાથે લઈ જવા માટે એક યોજના બનાવી. તેમણે એક લાકડાની લાકડી લીધી. બંને હંસે લાકડીના છેડા પોતાની ચાંચમાં પકડ્યા અને કાચબાને વચ્ચેથી મોં વડે લાકડી પકડી રાખવા કહ્યું. હંસોએ કડક ચેતવણી આપી, “યાત્રા દરમિયાન બિલકુલ બોલતો નહીં, નહીં તો નીચે પડી જઈશ.”
જ્યારે તેઓ આકાશમાં ઉડી રહ્યા હતા, ત્યારે નીચે ગામના લોકો આ દ્રશ્ય જોઈને બૂમો પાડવા લાગ્યા અને હસવા લાગ્યા. લોકોનો અવાજ સાંભળીને કંબુગ્રીવથી રહેવાયું નહીં. તે પૂછવા માટે જેવો બોલવા ગયો, “આ લોકો શા માટે ઘોંઘાટ કરી રહ્યા છે?”, કે તેના મોંમાંથી લાકડી છૂટી ગઈ અને તે પથ્થર પર પડીને મૃત્યુ પામ્યો. આ વાર્તા મૌનનું મહત્વ શીખવે છે.
