એક શેરીમાં બે કૂતરાઓ રહેતા હતા. એક દિવસ તેમને એક મોટો અને તાજો રોટલો મળ્યો. બંને કૂતરાઓ ભૂખ્યા હતા, તેથી બંને રોટલા પર તૂટી પડ્યા અને મોટેથી ભસતા-ભસતા લડવા લાગ્યા: “આ મારો રોટલો છે!”, “ના, આ મેં પહેલો જોયો હતો, આ મારો છે!”
તે જ સમયે ઝાડની ડાળી પર બેઠેલો એક ચતુર વાંદરો આ લડાઈ જોઈ રહ્યો હતો. તેને મફતમાં રોટલો ખાવાની તક દેખાઈ. તે નીચે આવ્યો અને બોલ્યો, “મિત્રો, લડો નહીં! લડવાથી કોઈ ઉકેલ નહીં મળે. લાવો, હું ન્યાય તોળવા માટે આ રોટલાના બે સરખા ભાગ કરી આપું.”
વાંદરો એક ત્રાજવું લઈ આવ્યો. તેણે રોટલાના બે કટકા કરીને ત્રાજવામાં મૂક્યા. એક બાજુનો ભાગ ભારે થયો, એટલે વાંદરાએ કહ્યું, “ઓહો! આ બાજુનો ટુકડો મોટો છે, લાવો હું તેને સરખો કરી દઉં.” એમ કહીને તેણે તેમાંથી મોટો બટકો ભરી લીધો.
હવે બીજી બાજુનું પલ્લું નમી ગયું, એટલે વાંદરાએ તેમાંથી પણ બટકો ભરી લીધો. આ રીતે તે વારાફરતી બંને બાજુના ટુકડા તોડી તોડીને ખાવા લાગ્યો. કૂતરાઓ સમજી ગયા કે વાંદરો તેમને છેતરી રહ્યો છે. તેમણે કહ્યું, “વાંદરાભાઈ, હવે અમારે ન્યાય નથી જોઈતો, અમારો બાકીનો રોટલો પાછો આપી દો.” વાંદરાએ હસતા હસતા છેલ્લો ટુકડો મોઢામાં મૂકતા કહ્યું, “આ તો મારી મહેનતની ફી છે!” એમ કહીને તે ઝાડ પર ચઢી ગયો.
