વિજયનગરના એક ઉદાર રાજા હતા, જેઓ રોજ સવારે દરબારમાં ગરીબોને દાન આપતા હતા. એક દિવસ એક ગરીબ વૃદ્ધ માણસ દરબારમાં આવ્યો. તેણે રાજાને વિનંતી કરી કે તેના દીકરાની સારવાર માટે દસ સોનાના સિક્કા જોઈએ છે.
રાજાના એક કપટી મંત્રીએ વિચાર્યું કે આ વૃદ્ધ જૂઠું બોલે છે. તેણે રાજાને ભડકાવ્યા કે આને સિક્કા ન આપો. રાજાએ પરીક્ષા લેવા માટે વૃદ્ધને કહ્યું, “હું તને દસ હજાર સોનાના સિક્કા આપીશ, પણ તારે મને ભગવાન બતાવવા પડશે.” વૃદ્ધે બે દિવસનો સમય માગ્યો.
ત્રીજા દિવસે વૃદ્ધ દરબારમાં એક વાસણ લઈને આવ્યો જેમાં દૂધ હતું. તેણે રાજાને કહ્યું, “મહારાજ, આ દૂધમાં ઘી છે, પણ તે દેખાતું નથી. જ્યારે આપણે દૂધને વલોવીને માખણ બનાવીએ ત્યારે જ ઘી પ્રગટ થાય છે. તેવી જ રીતે ભગવાન પણ સૃષ્ટિના કણ-કણમાં વસેલા છે, પણ આપણી આંતરિક ભક્તિ અને નિઃસ્વાર્થ કર્મથી જ તે દેખાય છે.” રાજા આ તત્વજ્ઞાનથી ખુશ થઈ ગયા અને વૃદ્ધને દસ હજાર સોનાના સિક્કા આપ્યા.
