એક સુંદર ટેકરીની પાછળ એક અત્યંત અનોખું અને સુંદર જાદુઈ વૃક્ષ આવેલું હતું. આ વૃક્ષની ખાસિયત એ હતી કે તેના પાંદડાં મોતી જેવા ચમકતા હતા અને તેના પર મીઠા સફરજન અને નાસપતી જેવા જાદુઈ ફળો ઊગતા હતા. જે કોઈ આ ફળ ખાતું તે ખુશ થઈ જતું અને તેના મનની ઉદાシー દૂર થઈ જતી. આ વૃક્ષનું નામ “આનંદવૃક્ષ” હતું.
આનંદવૃક્ષ પાસે એક ખુશીઓનો બગીચો હતો જ્યાં જંગલના નાના-મોટા તમામ પ્રાણીઓ અને પક્ષીઓ દરરોજ રમવા આવતા. પરંતુ એક દિવસ તે ગામમાં સોમિલ નામનો એક લોભી માણસ આવ્યો. તેણે સોનેરી ચમકતા ફળો જોયા અને વિચાર્યું, “જો હું આ બધા ફળો તોડીને બજારમાં વેચી દઉં, તો હું ખુબ ધનિક બની જઈશ!”
સોમિલ રાત્રે છાનામાના બગીચામાં ગયો અને કુહાડી લઈને વૃક્ષના ફળો તોડવા લાગ્યો. પરંતુ જાદુઈ વૃક્ષે સોમિલના મનની લાલચ જોઈ લીધી. જેમ જ સોમિલે એક ફળ તોડ્યું, તે જ ક્ષણે ફળ કાળું પડી ગયું અને સુકાઈ ગયું! આખા બગીચાના પાંદડાં કરમાઈ ગયા અને ચમક ગાયબ થઈ ગઈ.
સોમિલ ગભરાઈ ગયો. વૃક્ષમાંથી એક ધીમો અને ગંભીર અવાજ આવ્યો, “હે માનવ! મારી શક્તિઓ સ્વાર્થ અને લાલચ માટે નથી. આ ફળો માત્ર જરૂરિયાતમંદો અને ભૂખ્યા પ્રાણીઓ માટે છે. લાલચ કરવાથી ખુશીઓ ગાયબ થઈ જાય છે.”
સોમિલને પોતાની લાલચ અને ભૂલનો પસ્તાવો થયો. તેણે વૃક્ષ સમક્ષ હાથ જોડીને ક્ષમા માંગી અને વચન આપ્યું કે તે ક્યારેય લાલચ નહીં કરે અને ગરીબ બાળકો તથા ભૂખ્યા પ્રાણીઓને ભોજન કરાવશે. સોમિલના સાચા પસ્તાવાને જોઈને આનંદવૃક્ષ ફરીથી લીલુંછમ થઈ ગયું અને ચમકવા લાગ્યું.
તે દિવસથી સોમિલે પોતાના હાથથી ભૂખ્યા બાળકોને મીઠા ફળો વહેંચવાનું શરૂ કર્યું. તેને સમજાયું કે ફળો વેચીને પૈસા કમાવવા કરતાં બીજાના ચહેરા પર ખુશી લાવવાથી જે આનંદ મળે છે તે દુનિયામાં સૌથી અનમોલ છે.
