એક સુંદર, પહાડી અને લીલાછમ ગામમાં ‘યશ’ નામનો એક નાનો અને અત્યંત દયાળુ બાળક રહેતો હતો. યશના પિતાજી એક નાનકડી કરિયાણાની દુકાન ચલાવતા હતા. યશ સ્વભાવે ખૂબ જ નમ્ર, મધુર બોલનારો અને તમામ જીવજંતુઓ તથા પ્રાણીઓ પ્રત્યે દયા રાખનારો હતો. જ્યારે પણ તે રસ્તામાં કોઈ ભૂખ્યા કૂતરા, પાંખ ભાંગેલા પક્ષી કે અશક્ત માણસને જોતો, ત્યારે પોતાની પાસે રહેલો રોટલો કે ખાવાનું તેમને આપી દેતો હતો.
ગામની પાછળ એક ઘનઘોર અને પ્રાચીન જંગલ આવેલું હતું. ગામના લોકો કહેતા કે તે જંગલના મધ્યમાં એક છુપા ગુપ્ત સ્થળે એક અતિ પ્રાચીન અને જાદુઈ વડનું વૃક્ષ આવેલું છે. આ જાદુઈ વૃક્ષ વિશે એવી લોકવાયકા હતી કે તે વૃક્ષ માત્ર તે જ વ્યક્તિને સોના અને ચમકતા સફરજન જેવા દિવ્ય ફળો આપે છે, જેના મનમાં કોઈ પણ પ્રકારનો સ્વાર્થ ન હોય અને જેનું હૃદય સાચી દયાભાવનાથી ભરેલું હોય.
એક દિવસ બપોરના સમયે યશ જંગલમાંથી લાકડાં અને સુકા પાંદડાં વીણવા માટે ગયો. ચાલતાં ચાલતાં યશ જંગલના ક્યારેય ન જોયેલાં ઊંડા ભાગમાં પહોંચી ગયો. વાતાવરણમાં એક અનોખી સુગંધ અને દિવ્ય પ્રકાશ હતો. બરાબર મધ્યમાં તેને એક આશ્ચર્યજનક વિશાળકાય વડનું વૃક્ષ દેખાયું, જેની ડાળીઓમાંથી સોનેરી કિરણો પ્રગટ થઈ રહ્યા હતા! આ જ પેલું વાર્તાઓમાં સાંભળેલું જાદુઈ વૃક્ષ હતું.
યશ આશ્ચર્યચકિત થઈને તે વૃક્ષ નજીક ગયો. વૃક્ષની ડાળી પર એક નાની કાળી ચકલી પાંખમાં વાગવાથી કણસી રહી હતી અને તરસના માર્યા તરફડી રહી હતી. યશ તુરંત જ પોતાની પાસે રહેલી પાણીની બોટલમાંથી નાની વાટકીમાં પાણી રેડ્યું અને પ્રેમથી ચકલીને પીવડાવ્યું. ત્યારબાદ તેણે પોતાના રૂમાલથી ચકલીની પાંખ પર પાટો બાંધ્યો.
એ જ સમયે એક વૃદ્ધ, અશક્ત અને ભૂખ્યા દેખાતા બુજુર્ગ સાધુ વડના વૃક્ષ નીચે આવીને બેઠા. તેમણે કંપતા અવાજે કહ્યું, “બેટા! મારે ખૂબ ભૂખ લાગી છે. શું તારી પાસે ખાવા માટે કંઈક છે?”
યશ પાસે માત્ર બે જ રોટલી અને થોડો ગોળ હતો, જે તેની માતાએ તેને બપોરના ભોજન માટે આપ્યો હતો. યશે ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વિના પોતાની રોટલી અને ગોળ બુજુર્ગ સાધુના ચરણોમાં ધરી દીધા અને કહ્યું, “દાદાજી! તમે નિરાંતે આ ભોજન આરોગો. મને ભૂખ નથી.”
જેવો સાધુએ રોટલો હાથમાં લીધો કે તુરંત જ એક ચમત્કાર થયો! તે બુજુર્ગ સાધુ સાક્ષાત પ્રકાશી વનદેવતાના દિવ્ય સ્વરૂપમાં પ્રગટ થઈ ગયા! જાદુઈ વૃક્ષની તમામ ડાળીઓ પરથી સોના જેવા ચમકતા મીઠા ફળોની વર્ષા થવા લાગી.
વનદેવતાએ અત્યંત પ્રસન્ન થઈને કહ્યું, “બેટા યશ! તારી પરીક્ષા પૂર્ણ થઈ છે. ઘણા લોકો સ્વાર્થ અને લાલચમાં આવીને આ સોનેરી વૃક્ષને શોધવા આવ્યા હતા, પરંતુ કોઈનામાં સાચી દયા અને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ નહોતો. તું પોતાની ભૂખ અને સુખ ભૂલીને એક અબોલ પક્ષી અને ભૂખ્યા વૃદ્ધની સેવામાં લીન થઈ ગયો. તારું આ દયાભર્યું હૃદય જ આ સૃષ્ટિનો સૌથી મોટો ખજાનો છે!”
વનદેવતાએ યશને જાદુઈ વૃક્ષમાંથી મીઠાં દિવ્ય ફળો આપ્યાં, જેનાથી તેના કુટુંબની ગરીબી કાયમ માટે દૂર થઈ ગઈ. યશે તે ફળોનો ઉપયોગ ગામના ગરીબ અને અશક્ત લોકોની મદદ માટે કર્યો.
