એક વિશાળ લીલાછમ બગીચામાં એક મધપૂડો હતો જેમાં હજારો મધમાખીઓ રહેતી હતી. આ મધમાખીઓમાં મધુ નામની એક ખૂબ જ નાનકડી અને મહેનતુ મધમાખી હતી. મધુ કદમાં અન્ય મધમાખીઓ કરતાં નાની હતી, તેથી કેટલીક મોટી મધમાખીઓ તેની મજાક ઉડાવતી અને કહેતી, “મધુ, તું આટલી નાની છે, તું વધારે મધ ભેગું નહીં કરી શકે!” પરંતુ મધુ ક્યારેય ઉદાસ થતી નહીં અને દરરોજ સવારે હસતાં હસતાં ફૂલો પરથી રસ એકઠો કરવા નીકળી પડતી.
એક ઉનાળાની બપોરે અચાનક આકાશમાં કાળા ડિબાંગ વાદળો ઘેરાયા અને ભયંકર પવન સાથે તોફાન શરૂ થયું. પવનના જોરદાર ઝાપટાથી બગીચાના એક મોટા વૃક્ષની સુકાઈ ગયેલી ડાળી ભાંગીને સીધી મધપૂડાના દરવાજા પર પડી, જેનાથી મધપૂડાનો મુખ્ય રસ્તો બંધ થઈ ગયો. અંદર રહેલી બધી જ મધમાખીઓ ફસાઈ ગઈ અને ગભરાઈને બૂમો પાડવા લાગી.
મોટી અને બળવાન મધમાખીઓએ ડાળીને ખસેડવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ ડાળી ખૂબ જ ભારે હતી અને રસ્તો અત્યંત સાંકડો હતો. ત્યાં મોટા કદની મધમાખીઓ પહોંચી શકતી નહોતી. મધુએ પરિસ્થિતિ જોઈ અને તરત જ પોતાની બુદ્ધિનો ઉપયોગ કર્યો. તેણે જોયું કે ડાળીની નીચે એક નાનો સરખો છિદ્ર હતો જ્યાંથી માત્ર તેના જેવી નાની મધમાખી જ અંદર જઈ શકતી હતી.
મધુએ સેકન્ડનો પણ બગાડ કર્યા વગર તે નાના છિદ્રમાંથી અંદર પ્રવેશ કર્યો અને અંદર ફસાયેલી મધમાખીઓને માર્ગદર્શન આપીને એક પછી એક સુરક્ષિત નાના છિદ્રમાંથી બહાર કાઢવાનું શરૂ કર્યું. થોડી જ વારમાં મધુએ તેની હિંમત અને ઝડપથી તમામ મધમાખીઓનો જીવ બચાવી લીધો.
બધી મોટી મધમાખીઓએ મધુનો આભાર માન્યો અને પોતાની ભૂલ સ્વીકારી. રાણી મધમાખીએ મધુને “સાહસિક મધમાખી” નો એવોર્ડ આપ્યો. તે દિવસથી બગીચાની તમામ મધમાખીઓ મધુનો આદર કરવા લાગી.
