એક ગામમાં રામુ અને શામુ નામના બે અંધ મિત્રો રહેતા હતા. ભલે તેઓ જોઈ શકતા નહોતા, પણ તેઓ એકબીજાના સહારાથી સુખ-દુઃખ વહેંચતા હતા. એક દિવસ બંને બજારમાંથી પાછા આવી રહ્યા હતા ત્યારે રામુનો પગ એક માટીના ઘડા સાથે ભટકાયો.
તેમણે અડીને જોયું તો ઘડામાં સોનાના સિક્કા હતા. બંને ખૂબ ખુશ થયા. રામુના મનમાં પાપ જાગ્યું. તેણે વિચાર્યું, “શામુ અંધ છે, તેને ખબર નહીં પડે કે ઘડામાં કેટલું સોનું છે. હું વધારે સોનું છુપાવી લઉં.” તેણે શામુને છેતરીને મોટો હિસ્સો પોતાના ઘરમાં છુપાવી દીધો.
ગામના એક સાધુ મહારાજે આ લુચ્ચાઈ જોઈ લીધી. તેમણે રામુના ઘરેથી સોનું લઈને રસ્તામાં નકામો પથ્થર મૂકી દીધો. જ્યારે રામુએ સિક્કા કાઢવા માટે થેલી ખોલી ત્યારે તેમાંથી માત્ર કાળા પથ્થરો નીકળ્યા.
સાધુ મહારાજે રામુને બોલાવીને કહ્યું, “બીજાને છેતરનાર ભગવાનની નજરમાંથી બચી શકતો નથી. તેં તારા મિત્ર સાથે દગો કર્યો, તેથી તારું ધન પથ્થર બની ગયું.” રામુએ પસ્તાવો કરીને શામુની માફી માંગી.
