એક સુંદર રસોડામાં દૂધથી ભરેલું એક મોટું માટીનું પાત્ર ટેબલ પર મૂકેલું હતું. રમતા રમતા બે દેડકા અચાનક તે પાત્રની અંદર પડી ગયા. પાત્ર ઘણું ઊંડું હતું અને તેની કિનારીઓ ખૂબ લીસી હતી, જેથી બહાર નીકળવું અશક્ય જેવું લાગતું હતું.
પહેલો દેડકો ખૂબ જ જલદી નિરાશ થઈ ગયો. તેણે વિચાર્યું, “હવે કોઈ આશા નથી, આપણે ક્યારેય બહાર નીકળી શકીશું નહીં.” તેણે પોતાના હાથ-પગ હલાવવાનું બંધ કરી દીધું અને તે દૂધમાં ડૂબી ગયો.
બીજો દેડકો હિંમત હાર્યો નહીં. તેણે મનમાં નક્કી કર્યું કે જ્યાં સુધી જીવ છે ત્યાં સુધી તે લડશે. તેણે સતત પોતાના પગ હલાવવાનું ચાલુ રાખ્યું. તેના સતત હલનચલનથી દૂધ મંથન થવા લાગ્યું અને ધીમે ધીમે દૂધ પર માખણનો એક મોટો થર જામી ગયો.
દેડકો તે માખણના થર પર ચડી ગયો અને જોરથી કૂદકો મારીને પાત્રની બહાર નીકળી ગયો. તે દિવસથી તેણે સમજ્યું કે મુશ્કેલીમાં ક્યારેય આશા છોડવી જોઈએ નહીં.
