એક તળાવના કિનારે એક ઘરડો બગલો રહેતો હતો. ઉંમર વધી જવાથી હવે તેનાથી માછલીઓનો શિકાર થતો નહોતો. ભૂખથી બચવા તેણે એક યુક્તિ વિચારી. તે તળાવના કિનારે ઊભો રહીને ખોટા આંસુ સારવા લાગ્યો.
તળાવમાં રહેતા એક ખેકડાએ પૂછ્યું, “બગલાજી, તમે કેમ રડો છો?” બગલાએ દયાપાત્ર અવાજે કહ્યું, “મેં સાંભળ્યું છે કે ટૂંક સમયમાં મોટો દુષ્કાળ પડવાનો છે અને આ તળાવ સુકાઈ જશે. મને તમારા બધાં માટે બહુ દુઃખ થાય છે.” આ સાંભળીને માછલીઓ અને ખેકડો ગભરાઈ ગયા અને મદદ માગવા લાગ્યા.
બગલાએ કહ્યું, “હું તમને રોજ એક-એક કરીને પાસેના મોટા સરોવરમાં પહોંચાડી શકું છું.” બધાં માછલીઓ તેની વાતમાં આવી ગયાં. બગલો રોજ એક માછલીને મોંમાં ઉપાડીને દૂર ટેકરી પર લઈ જતો અને ત્યાં તેને ખાાઈ જતો. થોડા દિવસો પછી ખેકડાએ પણ સરોવરમાં જવાની ઈચ્છા બતાવી.
બગલો ખેકડાને પોતાની પીઠ પર બેસાડીને ઉડ્યો. ટેકરી પર પહોંચતા જ ખેકડાએ માછલીઓના હાડકાંનો ઢગલો જોયો અને બગલાનું પાપ સમજી ગયો. ખેકડાએ સહેજ પણ ગભરાયા વગર પોતાના મજબૂત વાંકા પંજા વડે બગલાની ડોક પકડી લીધી અને તેને કસીને દબાવી દીધી. બગલો નીચે પડી ગયો અને ખેકડાએ પોતાનો તેમજ બીજા જીવોનો બચાવ કર્યો.
