એક રમણીય મેદાનમાં ચીકુ નામની ઉદ્યમી કીડી તેના મિત્રો સાથે રહેતી હતી. ચીકુ આખો દિવસ ઉનાળાની ગરમીમાં પણ અનાજના દાણા એકઠા કરીને પોતાના દરમાં સંગ્રહ કરતી હતી. તેની બાજુમાં રહેતું ટીકુ નામનું તીડ ખૂબ જ આળસુ હતું. તે દિવસભર ગીતો ગાતું અને મસ્તી કરતું રહેતું હતું.
ટીકુ તીડ ઘણીવાર કીડીની મજાક ઉડાવતો અને કહેતો, “અરે ચીકુ! આટલી સરસ ગરમીની મજા લો, અત્યારથી શિયાળાની ચિંતા કેમ કરો છો?” કીડીએ નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું કે જો આપણે આજે મહેનત નહીં કરીએ, તો શિયાળામાં ખાવા માટે કંઈ નહીં મળે. પણ આળસુ તીડ તેની વાત હસી કાઢતો હતો.
જ્યારે શિયાળો આવ્યો, ત્યારે આખું મેદાન બરફથી ઢંકાઈ ગયું. ચારેય બાજુ ખાવાનું મળવું અશક્ય થઈ ગયું. ભૂખ અને ઠંડીથી વ્યાકુળ થઈને ટીકુ તીડ મદદ માટે કીડી પાસે ગયું. ચીકુ કીડી પાસે પૂરતો ખોરાક હતો, પરંતુ તેણે તીડને મહેનતનું મૂલ્ય સમજાવ્યું અને થોડો ખોરાક આપ્યો. તીડને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ અને તેણે આળસ છોડી મહેનત કરવાનો સંકલ્પ કર્યો.
