એક ગામમાં ધુમ્રકેતુ નામનો એક મોટો ઊંટ રહેતો હતો. તેનો માલિક તેની ગળામાં એક સુંદર કાંસાની ઘંટડી બાંધી રાખતો હતો. જ્યારે પણ ઊંટ ચાલતો, ત્યારે ઘંટડીનો મીઠો અવાજ આવતો હતો. આ ઘંટડીને કારણે ધુમ્રકેતુ પોતાને અન્ય ઊંટો કરતા શ્રેષ્ઠ માનતો હતો અને ખૂબ જ અભિમાન કરતો હતો.
એક દિવસ ઊંટોનું ટોળું જંગલમાં ચરવા ગયું. બધા ઊંટો મુખીની આસપાસ સુરક્ષિત રીતે ચરી રહ્યા હતા. પરંતુ ધુમ્રકેતુ પોતાના ઘમંડમાં આવીને ઘંટડી વગાડતો વગાડતો ઘણો દૂર જંગલની વચ્ચે એકલો ચાલ્યો ગયો. તેને લાગતું હતું કે તેનો ઘંટ બધાને આકર્ષિત કરે છે.
જંગલમાં એક સિંહ લાંબા સમયથી શિકારની શોધમાં હતો. તેને ઘંટડીનો સતત વાગતો અવાજ સંભળાયો. સિંહ અવાજની દિશામાં આગળ વધ્યો અને સરળતાથી ધુમ્રકેતુ સુધી પહોંચી ગયો. અભિમાની ઊંટ સિંહને જોઈને ગભરાઈ ગયો પરંતુ તે ભાગી શકે તે પહેલાં જ સિંહે તેનો શિકાર કરી લીધો. આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે અભિમાન અને બિનજરૂરી દેખાડો કટોકટી સર્જે છે.
