એક સુંદર લીલા જંગલની નજીકના ગામમાં મંગલા નામની એક ગાય રહેતી હતી. તે ખૂબ જ દયાળુ, શાંત અને અતિશય પ્રમાણિક હતી. તેને ઘરમાં એક નાનકડું અને વહાલું વાછરડું હતું જેને તે ઘણો પ્રેમ કરતી હતી.
એક દિવસ મંગલા જંગલમાં ઘાસ ચરવા ગઈ. ચરતાં ચરતાં તે ઊંડે નીકળી ગઈ, જ્યાં એક ભૂખ્યો વાઘ લાંબા સમયથી શિકારની રાહ જોઈને બેઠો હતો. વાઘ ગર્જના કરીને બોલ્યો, “આજે ઘણો સમય પછી લિજ્જતદાર ભોજન મળશે. ગાય! હવે હું તને ખાઈ જઈશ.”
મંગલા ગભરાઈ નહીં, પણ તેણે વાઘને વિનંતી કરી: “વાઘભાઈ, મને તમારા ભોજન બનવામાં કોઈ વાંધો નથી. પણ ઘરમાં મારું નાનું બાળક ભૂખ્યું છે અને મારી રાહ જોઈ રહ્યું છે. કૃપા કરીને મને એક કલાકની રજા આપો. હું ઘરે જઈ તેને છેલ્લીવાર પેટ ભરીને દૂધ પીવડાવી આવું અને પછી તમારા ખોરાક તરીકે પાછી ફરીશ.” વાઘ હસ્યો અને બોલ્યો, “કોઈ એકવાર મુક્ત થયા પછી પાછું આવે?” ગાયે ગંભીરતાથી કહ્યું, “હું સત્ય વચન આપું છું, હું ચોક્કસ પાછી આવીશ.”
ગાયની વાત પર વિશ્વાસ રાખીને વાઘે તેને જવા દીધી. ગાય ઘરે ગઈ, પોતાના બાળકને ખૂબ વહાલ કર્યો, દૂધ પીવડાવ્યું અને કહ્યું કે તે હંમેશા હળીમળીને રહે. ત્યારબાદ તે પોતાના વચન મુજબ વાઘ પાસે જંગલમાં પાછી આવી. વાઘ ગાયની આ અજોડ સત્યનિષ્ઠા અને પ્રમાણિકતા જોઈને અવાચક થઈ ગયો. તેનું હૃદય પરિવર્તન થઈ ગયું. તેણે ગાયને કહ્યું, “બહેન, તારી જેવી પવિત્ર ગાયને ખાઈને હું પાપ વહોરીશ નહીં. તું સુખેથી ઘરે જા.”
