પ્રાચીન સમયમાં રાજા શિબિ પોતાની દયા, પરોપકાર અને ન્યાયપ્રિયતા માટે ત્રણેય લોકમાં પ્રખ્યાત હતા. એક દિવસ રાજા શિબિ પોતાના દરબારમાં બેઠા હતા, ત્યારે એક નાનકડું કબૂતર ગભરાયેલું અને થરથરતું તેમના ખોળામાં આવીને પડ્યું. તેની પાછળ એક મોટો બાજ પક્ષી પણ દોડી આવ્યો.
બાજે કહ્યું, “હે રાજા! આ કબૂતર મારો ખોરાક છે, માટે તું મને તે સોંપી દે.” રાજા શિબિએ નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું, “આ કબૂતર મારી શરણમાં આવ્યું છે, માટે હું કોઈ પણ ભોગે તેની રક્ષા કરીશ. તેના બદલામાં હું તને અન્ય ખોરાક આપી શકું છું.”
બાજે હઠ પકડી, “જો તારે કબૂતર બચાવવું હોય, તો મને આ કબૂતરના વજન જેટલું જ તારા પોતાના શરીરનું માંસ આપ!” રાજા તુરંત સંમત થયા. તેમણે ત્રાજવું મંગાવ્યું. એક પલ્લામાં કબૂતર મૂક્યું અને બીજા પલ્લામાં પોતાનું માંસ કાપીને મૂકવા લાગ્યા.
પરંતુ કબૂતરનું વજન વધતું જ ગયું. છેવટે રાજા પોતે જ ત્રાજવામાં બેસી ગયા. આ જોઈને દેવતાઓ પ્રગટ થયા, જેમણે બાજ અને કબૂતરનું રૂપ લીધું હતું. તેમણે રાજા શિબિની પરીક્ષા લીધી હતી. દેવતાઓએ રાજાને આશીર્વાદ આપ્યા અને તેમના ઘા સાજા કરી દીધા.
