એક નદીના કિનારે રામુ નામનો એક ગરીબ લાકડાહારો રહેતો હતો. તે રોજ જંગલમાંથી સૂકા લાકડા કાપીને બજારમાં વેચતો અને પોતાનું ગુજરાન ચલાવતો હતો. તે ખૂબ જ મહેનતુ અને પ્રમાણિક હતો.
એક દિવસ તે નદી કિનારે આવેલા એક મોટા ઝાડની ડાળી કાપી રહ્યો હતો. અચાનક તેનું મન ચૂક્યું અને તેના હાથમાંથી લોખંડની કુહાડી છટકીને નદીના ઊંડા પાણીમાં પડી ગઈ. નદીમાં પાણી ખૂબ વધારે હોવાથી તે અંદર જઈ શકે તેમ નહોતો. કુહાડી એ જ તેનું રોજીરોટી મેળવવાનું સાધન હતું, તેથી રામુ નદી કિનારે બેસીને રડવા લાગ્યો.
લાકડાહારાને આ રીતે રડતો જોઈને નદીમાંથી જળદેવી પ્રગટ થયા. તેમણે પૂછ્યું, “બેટા, તું કેમ રડે છે?” રામુએ રડતા રડતા બધી વાત કહી. જળદેવીએ નદીના પાણીમાં ડૂબકી લગાવી અને સોનાની એક ચમકતી કુહાડી બહાર કાઢીને પૂછ્યું, “શું આ સોનાની કુહાડી તારી છે?” રામુએ હાથ જોડીને નમ્રતાપૂર્વક કહ્યું, “ના દેવી, આ મારી નથી.”
જળદેવીએ ફરીથી પાણીમાં ડૂબકી લગાવી અને આ વખતે ચાંદીની કુહાડી બહાર કાઢીને પૂછ્યું, “શું આ તારી છે?” રામુએ ફરીથી ના પાડી. છેલ્લે, જળદેવીએ લોખંડની કુહાડી બહાર કાઢી. રામુ ખુશ થઈને બોલ્યો, “હા, આ જ મારી કુહાડી છે!” જળદેવી રામુની આ પ્રમાણિકતા જોઈને ખૂબ જ પ્રસન્ન થયા અને તેમણે ત્રણેય કુહાડીઓ રામુને ભેટ તરીકે આપી દીધી.
