બાદશાહ અકબરના દરબારમાં એક દિવસ બે પાડોશીઓ, રામદાસ અને શ્યામલાલ આવ્યા. બંને વચ્ચે એક સુંદર, ફળોથી લદાયેલા કેરીના ઝાડની માલિકી માટે મોટો ઝઘડો હતો. રામદાસ કહેતો હતો કે આ ઝાડ તેના પિતાએ વાવ્યું હતું, જ્યારે શ્યામલાલ દાવો કરતો હતો કે આ તેના ખેતરની સરહદમાં આવે છે એટલે તેનું છે.
બાદશાહે આ કેસ ચતુર મંત્રી બિરબલને સોંપ્યો. બિરબલે બંને પક્ષોને શાંતિથી સાંભળ્યા પણ કોઈ પુરાવો નહોતો. બિરબલે ન્યાય કરવા એક નવી યુક્તિ રચી. તેણે દરબારમાં ઘોષણા કરી: “આ કેસ અસ્પષ્ટ છે, એટલે આપણે કાલે આ કેરીના ઝાડને કાપી નાખીશું અને તેના બે સરખા લાકડાના ભાગ બંને પાડોશીઓમાં વહેંચી દઈશું.”
આ સાંભળીને શ્યામલાલે કહ્યું, “જેવો આપનો આદેશ, મંત્રીજી. અડધા લાકડા પણ ચાલશે.” પરંતુ રામદાસ રડવા લાગ્યો અને બોલ્યો, “બિરબલજી, મહેરબાની કરીને આ સુંદર લીલા ઝાડને કાપો નહીં. મેં તેને વર્ષોથી બાળકની જેમ મોટું કર્યું છે. ભલે તે શ્યામલાલ રાખી લે, પણ તેને કાપશો નહીં!” બિરબલ તરત જ સમજી ગયો કે સાચો માલિક કોણ છે. તેણે સોંપણી કરીને સાચા માલિક રામદાસને ઝાડ સોંપ્યું અને શ્યામલાલને દંડ કર્યો.
