એક સુંદર ઉપવનમાં ચુટકી નામની નાની અને ખૂબ જ મહેનતુ ખિસકોલી રહેતી હતી. તે જ ઉપવનમાં એક મોટો પ્રાચીન આંબાનો છોડ હતો. ઉનાળાની ઋતુમાં પાણીની અછતને કારણે આંબાનું ઝાડ સુકાવા લાગ્યું હતું.
બીજા આળસુ પ્રાણીઓ તો સુકાતા ઝાડને છોડીને બીજા સ્થળે જતા રહ્યા, પરંતુ ચુટકી ખિસકોલીએ હિંમત ન હારી. તે રોજ નજીકના નાના તળાવમાંથી પોતાના નાના મોંમાં અને પાંદડામાં પાણી લાવીને આંબાના મૂળમાં રેડતી હતી.
ચુટકીની સતત મહેનત અને કાળજીથી થોડા જ અઠવાડિયામાં આંબાના ઝાડ પર લીલાંછમ પાંદડાં અને સુંદર સુગંધીદાર કેરીઓ ઊગવા લાગી. ચોમાસું આવતા જ આખો આંબો મીઠી અને સોનેરી કેરીઓથી ભરાઈ ગયો.
આંબે ચુટકી ખિસકોલીને સૌથી મીઠી કેરીઓ ખાવા આપી. આળસુ પ્રાણીઓ પાછા આવ્યા ત્યારે તેમને પસ્તાવો થયો. ચુટકીએ સાબિત કર્યું કે સતત પરશ્રમથી અશક્ય કામ પણ શક્ય બની જાય છે.
