એક સુંદર જંગલમાં સત્યવ્રત નામના એક સાધુ મહારાજ પોતાનો આશ્રમ બનાવીને રહેતા હતા. તેઓ ક્યારેય અસત્ય બોલતા નહોતા અને હંમેશાં ભગવાનની ભક્તિમાં લીન રહેતા હતા. આજુબાજુના ગામના લોકો તેમની સજ્જનતા અને સત્યવાદીપણાના વખાણ કરતા હતા.
એક દિવસ તે જ રાજ્યનો અભિમાની રાજકુમાર પોતાના સૈનિકો સાથે શિકાર કરવા નીકળ્યો. જંગલમાં દોડતા દોડતા રાજકુમારનો રસ્તો ભૂલી ગયો અને તે સાધુના આશ્રમ પાસે આવી પહોંચ્યો. રાજકુમારે અહંકારથી કહ્યું, “હે સાધુ! તું મને જંગલમાંથી બહાર નીકળવાનો સાચો રસ્તો બતાવ!”
સાધુ મહારાજે શાંતિથી સ્મિત કરીને કહ્યું, “રાજકુમાર! સંપત્તિ અને સત્તાનો અહંકાર માણસને સાચો રસ્તો દેખાવા દેતો નથી. તારો આત્મા જ્યારે નમ્ર બનશે ત્યારે જ તને સાચો માર્ગ મળશે.” સાધુની વાત સાંભળીને રાજકુમાર પહેલાં તો ક્રોધિત થયો, પણ સાધુ મહારાજની દિવ્ય વાણીએ તેના હૃદયને સ્પર્શી લીધું.
રાજકુમારે પોતાનો અહંકાર ત્યજીને સાધુ મહારાજના ચરણોમાં નમન કર્યા. સાધુ મહારાજે તેને પ્રેમથી સરોવર અને નગર તરફ જતો સાચો રસ્તો બતાવ્યો. તે દિવસથી રાજકુમાર પણ સત્ય અને નમ્રતાના માર્ગે ચાલવા લાગ્યો.
