એક બપોરે એક ભૂખ્યું શિયાળ ખોરાકની શોધમાં દ્રાક્ષની વાડીમાં આવી ચડ્યું. વાડીમાં સુંદર, પાકેલી અને જાંબુડી રંગની દ્રાક્ષની લૂમો વેલા પર લટકી રહી હતી. દ્રાક્ષ જોઈને શિયાળના મોંમાં પાણી આવી ગયું.
દ્રાક્ષ ઘણી ઊંચાઈ પર હતી. શિયાળે વેલા તરફ જોઈને જોરદાર ઠેકડો માર્યો, પણ તે લૂમો સુધી પહોંચી શક્યું નહીં. તેણે ફરીથી, થોડે દૂરથી દોડીને વધુ મોટો કૂદકો માર્યો, છતાં તે નિષ્ફળ રહ્યું. શિયાળે બપોરના તડકામાં વારંવાર પ્રયાસો કર્યા પરંતુ લૂમ ઘણી ઊંચી હતી.
થાકીને લોથપોથ થઈ ગયેલું શિયાળ આખરે પાછું વળી ગયું. તેણે પોતાની હાર છુપાવવા અને મનને મનાવવા માટે મોટેથી કહ્યું, “દ્રાક્ષ ઘણી ખાટી છે, મને આવી ખાટી દ્રાક્ષ બિલકુલ ભાવતી નથી.” આ વાર્તા એવા લોકો પર કટાક્ષ કરે છે જેઓ લક્ષ્ય મેળવવામાં અસમર્થ રહેતા તેને જ નકામું ગણાવે છે.
