એક ગરીબ માછીમાર રાઘવ સમુદ્ર કિનારે એક નાનકડી ઝૂંપડીમાં તેની પત્ની મંગળા સાથે રહેતો હતો. તે દરરોજ માછલી પકડીને પોતાનું ગુજરાન ચલાવતો હતો. એક દિવસ તેના પાસામાં એક ચમકતી સોનેરી માછલી આવી. તે માછલી જાદુઈ હતી અને મનુષ્યના અવાજમાં બોલી, “હે ભલા માછીમાર, મને મુક્ત કર! હું તારી બધી જ ઈચ્છાઓ પૂરી કરીશ.”
રાઘવે દયા ખાઈને માછલીને સમુદ્રમાં છોડી દીધી. ઘેર આવીને તેણે પત્નીને આ વાત જણાવી. મંગળા લોભી હતી, તેણે રાઘવને પાછા જવા કહ્યું અને માછલી પાસે સુંદર મોટું ઘર માંગવા મોકલ્યો. રાઘવ નદી કિનારે ગયો અને માછલીને વિનંતી કરી. માછલીએ તેની ઈચ્છા પૂરી કરી. પરંતુ મંગળાનો લોભ અહીં જ ન અટક્યો.
ત્યાર પછી તેણે સુંદર મહેલ, પછી રાણી બનવાની અને અંતે આખા સૂર્ય અને ચંદ્રની સ્વામિની બનવાની માંગણી કરી. જ્યારે રાઘવ છેલ્લી વાર આ માંગણી સાથે માછલી પાસે ગયો, ત્યારે માછલીએ ક્રોધિત થઈને બધું જ પાછું ખેંચી લીધું. જ્યારે રાઘવ ઘેર પાછો ફર્યો, ત્યારે ત્યાં આલિશાન મહેલને બદલે તેમની જૂની કાદવની ઝૂંપડી જ ઉભી હતી. આ વાર્તા અસંતોષ અને લોભની વિપરીત અસરો દર્શાવે છે.
