એક સુંદર ગામમાં રામદાસ નામનો એક ગરીબ પરંતુ અત્યંત પ્રામાણિક ખેડૂત રહેતો હતો. તે દરરોજ સવારે પોતાના ખેતરમાં રાત-દિવસ કાળી મજૂરી કરીને પોતાના પરિવારનું ગુજરાન ચલાવતો હતો. તેની બાજુના ખેતરમાં શ્યામલાલ નામનો એક ધનિક અને અત્યંત લોભી જમીનદાર રહેતો હતો. શ્યામલાલને બીજાની વસ્તુઓ પડાવી લેવાની ટેવ હતી.
એક ઉનાળામાં રામદાસના ખેતરમાં પાણીની અછત ઉભી થઈ. આ જોઈને તેણે શ્યામલાલ પાસેથી તેનો જૂનો કૂવો ખરીદ્યો. રામદાસે પોતાની મહેનતની બચતમાંથી કૂવાની પૂરી કિંમત ચૂકવી દીધી. પરંતુ બીજા દિવસે જ્યારે રામદાસ કૂવામાંથી પાણી ભરવા ગયો, ત્યારે શ્યામલાલે તેને રોક્યો અને કહ્યું, “મેં તને કૂવો વેચ્યો છે, તેનું પાણી નહીં! જો તારે પાણી જોઈતું હોય, તો અલગ પૈસા આપવા પડશે.”
રામદાસ ન્યાય માટે રાજાની સભામાં ગયો. બાદશાહે આ સમસ્યા ઉકેલવાનું કામ તેમના ચતુર મંત્રીને સોંપ્યું. મંત્રીએ શ્યામલાલને બોલાવીને પૂછ્યું, “તમે કૂવો વેચી દીધો છે છતાં તમારું પાણી કેમ તેમાં રાખ્યું છે? કાં તો તમારું પાણી કૂવામાંથી બહાર કાઢી લો અથવા તમારા પાણીને કૂવામાં રાખવા માટે ખેડૂતને ભાડું આપો!” આ સાંભળી શ્યામલાલ ગભરાઈ ગયો અને નમ્રતાપૂર્વક પોતાની ભૂલ સ્વીકારી લીધી. રામદાસને ન્યાય મળ્યો અને શ્યામલાલનો ગેરવાજબી લોભ પરાસ્ત થયો.
