એક ગામમાં રામજી નામનો એક વૃદ્ધ ખેડૂત તેના ચાર દીકરાઓ સાથે રહેતો હતો. ચારેય દીકરાઓ ખૂબ જ મહેનતુ હતા, પણ તેઓ અંદરોઅંદર હંમેશા નાની-નાની બાબતોમાં ઝઘડતા રહેતા હતા. પિતા તેમને વારંવાર સમજાવતા પણ તેમની કોઈ વાત માનતું નહોતું.
એક દિવસ વૃદ્ધ પિતા ખૂબ જ બીમાર પડ્યા. તેમણે પોતાના ચારેય દીકરાઓને બોલાવ્યા. તેમણે પોતાના વડા દીકરાને કહ્યું, “જંગલમાંથી સૂકા લાકડા લાવીને એક મજબૂત ભારો તૈયાર કરો.” દીકરાઓએ તે પ્રમાણે લાકડાનો ભારો બનાવીને લાવ્યા.
પિતાએ મોટા દીકરાને કહ્યું, “લે, આ દોરડાથી બાંધેલો આખો ભારો તોડી નાખ.” તેણે ખૂબ જોર કર્યું, પણ આખો ભારો તોડી ન શક્યો. પિતાએ બીજા, ત્રીજા અને ચોથા દીકરાને પણ વારાફરતી ભારો તોડવા કહ્યું, પણ કોઈ સફળ ન થયું.
ત્યારબાદ, પિતાએ ભારાનું દોરડું ખોલી નાખ્યું અને ચારેય દીકરાઓને એક-એક લાકડી આપી કહ્યું, “હવે આ સિંગલ લાકડીને તોડી નાખો.” ચારેય જણે પળવારમાં લાકડી કટકા કરી નાખી. પિતાએ પ્રેમથી સમજાવ્યા: “જોયું દીકરાઓ! જ્યાં સુધી લાકડીઓ એકસાથે દોરડાથી બંધાયેલી હતી, કોઈ તેનું કશું બગાડી ન શક્યું. પણ જેવી તેઓ છૂટી પડી, બધી તૂટી ગઈ. જો તમે લોકો પણ આ લાકડીઓની જેમ હળીમળીને એક થઈને રહેશો તો કોઈ શત્રુ તમારું નુકસાન નહીં કરી શકે.” દીકરાઓ એકતાનું મહત્વ સમજી ગયા.
