એક વિશાળ અને ગીચ જંગલમાં ‘શેરૂ’ નામનો એક અત્યંત બળવાન અને દબંગ સિંહ જંગલનો રાજા હતો. શેરૂ સિંહને પોતાના શરીરના બળ અને તીક્ષ્ણ પંજાઓ પર અતિશય અહંકાર હતો. તે આખો દિવસ મોટેથી ડણક મારીને જંગલના નાના-મોટા પ્રાણીઓને ડરાવતો અને પોતાને આખી સૃષ્ટિનો સૌથી શક્તિશાળી જીવ માનતો હતો.
તે જ જંગલમાં ‘ગજરાજ’ નામનો એક ખૂબ જ વૃદ્ધ, શાંત અને અતિશય બુદ્ધિશાળી હાથી રહેતો હતો. ગજરાજ હાથી પોતાના જ્ઞાન, શાંત સ્વભાવ અને બધા પ્રાણીઓ પ્રત્યેના પ્રેમ માટે આખા જંગલમાં આદરણીય હતો.
એક દિવસ શેરૂ સિંહ અહંકારમાં અંધ બનીને ગજરાજ હાથી પાસે ગયો અને મોટેથી ગર્જના કરીને કહ્યું, “એય ગજરાજ! તું કેમ આટલો ધીમે ચાલે છે? આ જંગલમાં મારા કરતાં શક્તિશાળી કોઈ નથી. તું મારી આગળ ઝૂકીને મને વંદન કર!”
ગજરાજ હાથીએ શાંતિથી સ્મિત કર્યું અને કહ્યું, “રાજા શેરૂ! શારીરિક બળ જ બધું નથી હોતું. સાચું બળ બુદ્ધિ, ધૈર્ય અને નમ્રતામાં રહેલું છે. જે પોતાના બળનો અહંકાર કરે છે, તે વહેલો કે મોડો મુશ્કેલીમાં મુકાય છે.”
શેરૂ સિંહે હાથીની વાત હસી કાઢી અને કહ્યું, “હું ક્યારેય મુશ્કેલીમાં ન પડી શકું!”
થોડા દિવસો પછી જંગલમાં શિકારીઓ આવ્યા. શિકારીઓએ જંગલના રસ્તા પર એક મોટો અને મજબૂત લોખંડનો પાંજરો અને ઝાળ છુપાવી રાખ્યાં હતાં. શેરૂ સિંહ અહંકારમાં આજુબાજુ જોયા વગર દોડી રહ્યો હતો અને અચાનક શિકારીઓની ભયાનક ઝાળમાં ફસાઈ ગયો!
શેરૂ સિંહે પોતાની આખી તાકાત લગાવીને ઝાળ તોડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ ઝાળ લોખંડના તારથી બનેલી હતી. શેરૂ સિંહ જેમ જેમ તાકાત અજમાવતો, તેમ તેમ ઝાળ વધુ મજબૂત રીતે ભીંસાતી જતી હતી. શેરૂ સિંહ ભયના માર્યા મોટેથી મદદ માટે બૂમો પાડવા લાગ્યો, પણ કોઈ પ્રાણી તેની મદદ માટે ન આવ્યું.
અંતે ગજરાજ હાથી ત્યાં આવી પહોંચ્યો. ગજરાજે પોતાની લાંબી અને શક્તિશાળી સૂંઢ વડે ઝાડની જાડી ડાળી તોડીને ઝાળના બંધનને ખોલી નાખ્યું અને શેરૂ સિંહને સુરક્ષિત બહાર કાઢ્યો.
જ્યારે શિકારીઓ દોડી આવ્યા, ત્યારે ગજરાજ હાથીએ મોટેથી ચીંઘાડ મારીને શિકારીઓને જંગલમાંથી ભગાડી મૂક્યા.
શેરૂ સિંહ શરમથી પાણી પાણી થઈ ગયો. તેણે કાન પકડીને ગજરાજ હાથી પાસે માફી માગી, “દાદા ગજરાજ! મને મારો અહંકાર સમજાઈ ગયો છે. આજે મને ખબર પડી કે શારીરિક બળ કરતાં બુદ્ધિ, નમ્રતા અને દયા ક્યાંય વધુ મહાન છે.”
આ વાર્તા આપણને સુંદર બોધ આપે છે કે અહંકાર ક્યારેય ન કરવો જોઈએ. નમ્રતા, બુદ્ધિ અને આપસી સહયોગ જ જીવનમાં વિજય અપાવે છે.
