એક પ્રાચીન અને સુંદર રાજ્ય હતું, જેનું નામ ‘ચંદ્રપુરી’ હતું. આ રાજ્યમાં ‘મીરા’ નામની એક ખૂબ જ સાહસિક, દયાળુ અને બુદ્ધિશાળી રાજકુમારી રહેતી હતી. ચંદ્રપુરી રાજ્યમાં ચારેય બાજુ હરિયાળી અને ખુશાલી હતી, પરંતુ રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા કાળા પર્વતો પર એક દિવ્ય ગુફા હતી, જેમાં આખા રાજ્યને તેજસ્વી રાખનારો એક ચમત્કારી પ્રકાશમણિ (Crystal of Truth) મૂકેલો હતો.
એક વખત એક કાળા જાદુગરે પોતાના અહંકારમાં આવીને તે ચમત્કારી મણિની ચમક ચોરી લીધી, જેના કારણે આખા ચંદ્રપુરી રાજ્યમાં અંધકાર અને અકાળ છવાઈ ગયા. વનસ્પતિઓ સુકાવા લાગી અને લોકો ચિંતિત થઈ ગયા.
રાજકુમારી મીરાએ નિર્ણય કર્યો કે તે ગમે તે ભોગે કાળા પર્વતો પર જઈને ચમત્કારી મણિનું તેજ પાછું લાવશે. પરંતુ કાળા પર્વતનો રસ્તો ખૂબ જ ભયાનક, ઊંડી ખાઈઓ અને કંટાળાજનક પહાડોથી ભરેલો હતો. મનુષ્ય માટે ત્યાં ચાલીને જવું અશક્ય હતું.
જ્યારે મીરા જંગલની સીમા પર પહોંચી, ત્યારે તેને એક અત્યંત દિવ્ય અને આશ્ચર્યજનક દ્રશ્ય દેખાયું! એક બરફ જેવો સફેદ, સોનેરી પાંખોવાળો અને દિવ્ય ચમક ધરાવતો ઘોડો વૃક્ષો વચ્ચે ઊભો હતો. આ ‘પંચશ્રેષ્ઠ’ નામનો જાદુઈ ઊડતો ઘોડો હતો!
ઘોડાએ મીરાને જોઈને પોતાના મધુર અવાજમાં કહ્યું, “રાજકુમારી મીરા! હું માત્ર તે જ વ્યક્તિને મારી પીઠ પર બેસાડું છું જેના હૃદયમાં સત્ય, દયા અને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ હોય. તારું હૃદય પવિત્ર છે, હું તને કાળા પર્વત સુધી પહોંચાડીશ.”
મીરા આનંદથી ઊડતા ઘોડાની પીઠ પર બેસી ગઈ. ઘોડાએ પોતાની વિશાળ સોનેરી પાંખો ફેલાવી અને ક્ષણભરમાં આકાશમાં ઊંચી ઉડાન ભરી! વાદળોની વચ્ચેથી પસાર થતાં મીરાને ખૂબ જ અદ્ભુત અનુભવ થયો. પંચશ્રેષ્ઠ ઘોડો મીરાને સીધો કાળા પર્વતની ટોચ પર આવેલી દિવ્ય ગુફા આગળ લઈ ગયો.
ગુફાના દ્વાર પર કાળા જાદુગરે મંત્રમુગ્ધ ડ્રેગન મૂક્યો હતો. ડ્રેગને મીરા પર અગ્નિ વરસાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પરંતુ મીરાએ ડરવાને બદલે પ્રેમ અને શાંતિથી ડ્રેગનની સામે પોતાનો હાથ લંબાવ્યો. મીરાના શુદ્ધ હૃદયના સ્પર્શથી ડ્રેગનનો ક્રોધ શાંત થઈ ગયો અને તે રસ્તો આપીને ખસી ગયો.
મીરાએ ગુફામાં જઈને ચમત્કારી મણિ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને શુદ્ધ મનથી પ્રાર્થના કરી. મીરાના પવિત્ર હૃદયના તેજથી ચમત્કારી મણિ ફરીથી પ્રચંડ સૂર્યની જેમ ચમકવા લાગ્યો! કાળો અંધકાર કાયમ માટે નષ્ટ થઈ ગયો.
પંચશ્રેષ્ઠ ઊડતા ઘોડા પર બેસીને મીરા ચમત્કારી મણિ સાથે પોતાના રાજ્યમાં પાછી ફરી. ચંદ્રપુરી રાજ્યમાં ફરીથી સૂર્યનો પ્રકાશ, હરિયાળી અને ખુશાલી છવાઈ ગઈ. રાજા અને પ્રજાએ મીરાના સાહસ અને પંચશ્રેષ્ઠ ઘોડાનો આભાર માન્યો.
